W polskojęzycznym Internecie brak jest – tak sądzę – informacji o języku ormiańskim (a raczej językach ormiańskich – patrz niżej). Nie jest to może luka szczególnie widoczna, ale mnie wadzi. A skoro wadzi, i skoro sam ormiańskiego się uczę, to dlaczego miałbym nie podjąć próby zmiany zastanego stanu rzeczy?
Początek tej próby jest tu właśnie, w tym wpisie. Czy będzie ciąg dalszy? Zobaczymy, zbyt wielkich nadziei nie robiąc. Do rzeczy.
Współcześnie mamy do czynienia z dwoma językami ormiańskimi, dzielącymi wspólną historię, ale jednocześnie znacznie różniącymi się na każdym poziomie (fonetyka, gramatyka, słownictwo). Więcej o tych różnicach kiedy indziej. Zachodnioormiański był tradycyjnie używany przez ormiańską społeczność Turcji, a po jej zagładzie i exodusie jest językiem diaspory ormiańskiej w USA, Francji, Libanie, Syrii i wielu innych krajach. Dialektami bliskimi zachodnioormiańskiemu mówi się też w północno-zachodniej Armenii (okolice Giumri) Drugi z języków ormiańskich – wschodnioormiański – jest językiem urzędowym Republiki Armenii, a używa go też diaspora ormiańska w Iranie, Indiach, Rosji i innych republikach poradzieckich oraz osoby, które w ostatnim dwudziestoleciu z tych miejsc wyemigrowały na Zachód. W tym momencie szczególnie interesuje nas fakt, że to wschodnioormiańskiego się uczę, i to o wschodnioormiańskim zamierzam tu pisać.
Zacznę od stopniowego zapoznawania z alfabetem i wymową, potem przyjdzie czas na równolegle wprowadzanie teorii (gramatyki) i praktyki (rozmówek). Materiały z bloga, po sklejeniu i uładzeniu będą umieszczone na mojej stronie internetowej, na której znajdzie się też mały słowniczek.
Tyle na teraz. Proszę o uwagi i komentarze, choć bogaty dotychczasowym doświadczeniem, wcale się ich nie spodziewam.
